رضوا

عرفان


رضوارضوا
وحیمدیریت
عقلدرباره ما
عشقتماس با ما


فلسفه



عرفان
سخن روز : 


موضوعات: تــاريخ, تـاريـخ انبيــاء, تـاريـخ اهـل بيـت عليهم السلام
نوشته شده در شنبه, ۱ مهر ۱۳۹۱ | نویسنده سيد علي موسوي

وقتی اشک بر حسین علیه السلام ناجی ابراهیم شد !

بسم الله الرحمن الرحیم

وقتی اشک بر حسین علیه السلام ناجی ابراهیم شد !

از طرفی دهه ی کرامته و از طرفی به محرم داریم نزدیک می شیم.

می خوام با یک تیر دو نشون بزنم.

هم یادی از امام رضا علیه السلام و هم یادی از محرم !

فضل بن شاذان می گوید:

از امام رضا علیه السلام شنیدم که فرمودند:

وقتی خداوند متعال به ابراهیم نبی دستور داد که به جای فرزندش اسماعیل ، گوسفندی ( که از جانب او آمده بود ) را ذبح کند ، ابراهیم در آن لحظه آرزو کرد که ای کاش مأموریتم تغییر نمی کرد و در همان امتحان الهی که بسیار شدید بود سربلند بیرون می آمدم و مصیبت کشته شدن فرزندم را تحمل می کردم تا از کسانی باشم که بر مصیبت های سنگین تحمل کردند.

در این لحظه خداوند به ابراهیم وحی کرد و فرمود:

ای ابراهیم !

کدامیک از مخلوقات من را بیشتر از همه دوست داری؟

ابراهیم گفت:

خداوندا ! هیچ بنده ای را بیشتر از پیغمبرت محمد صلی الله علیه و آله دوست ندارم.

خداوند گفت:

محمد را بیشتر دوست داری یا خودت را ؟

ابراهیم گفت:

البته که او را بیشتر از خودم دوست دارم.

خدا گفت:

فرزند محمد را بیشتر دوست داری یا فرزند خودت اسماعیل را ؟

ابراهیم گفت :

فرزند محمد را بیشتر از فرزند خودم دوست دارم.

خدا گفت:

با این وجود ، ذبح شدن ظالمانه ی فرزند محمد به دست دشمنانش، قلب تو را بیشتر می آزارد یا ذبح شدن فرزندت به دست خودت ( در مسیر اطاعت از من ) ؟

ابراهیم گفت:

ذبح شدن ظالمانه ی فرزند او به دست دشمنانش قلبم را بیشتر می آزارد.

خدا گفت:

ابراهیم ! طائفه ای که گمان می کنند از امت محمد صلی الله علیه و آله هستند ، فرزندش را ظالمانه و از روی دشمنی مانند گوسفند سر می برند.

و با این کار غضب من آن ها را فرا گرفته است.

حضرت ابراهیم علیه السلام از شنیدن این واقعه ی جانسوز ناله ای زد و قلبش بسیار محزون گشت و شروع کرد به گریه کردن.

خداوند فرمود:

ای ابراهیم !

چون می دانستم که بر مصیبت حسین علیه السلام گریه و ناله می کنی ، از ذبح کردن فرزندت اسماعیل گذشتم.

و با این گریه خود را به بالاترین مقام های اهل بهشت رساندی.

امام رضا علیه السلام فرمودند:

این است معنای آیه ی قرآن که فرمود:

« و ما به خاطر قربانی بسیار بزرگی ، گوسفند را فدای اسماعیل کردیم.»

« و فدیناه بذبح عظیم »[۱]

( منظور از قربانی بزرگ همان به شهادت رسیدن امام حسین علیه السلام هست که حضرت ابراهیم با گریه بر مصیبت ایشان هم به مقامی بالا رسید و هم فرزندش سالم ماند.)

« عَنِ الْفَضْلِ بْنِ شَاذَانَ قَالَ سَمِعْتُ الرِّضَا علیه السلام یَقُولُ‏ لَمَّا أَمَرَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَى إِبْرَاهِیمَ علیه السلام أَنْ یَذْبَحَ مَکَانَ ابْنِهِ إِسْمَاعِیلَ الْکَبْشَ الَّذِی أَنْزَلَهُ عَلَیْهِ تَمَنَّى إِبْرَاهِیمُ علیه السلام أَنْ یَکُونَ یَذْبَحُ ابْنَهُ‏ إِسْمَاعِیلَ علیه السلام بِیَدِهِ وَ أَنَّهُ لَمْ یُؤْمَرْ بِذَبْحِ الْکَبْشِ مَکَانَهُ لِیَرْجِعَ إِلَى قَلْبِهِ مَا یَرْجِعُ إِلَى قَلْبِ الْوَالِدِ الَّذِی یَذْبَحُ أَعَزَّ وُلْدِهِ بِیَدِهِ فَیَسْتَحِقَّ بِذَلِکَ أَرْفَعَ دَرَجَاتِ أَهْلِ الثَّوَابِ عَلَى الْمَصَائِبِ فَأَوْحَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَیْهِ یَا إِبْرَاهِیمُ مَنْ أَحَبُّ خَلْقِی إِلَیْکَ فَقَالَ یَا رَبِّ مَا خَلَقْتَ خَلْقاً هُوَ أَحَبُّ إِلَیَّ مِنْ حَبِیبِکَ مُحَمَّدٍ صلی الله علیه و آله فَأَوْحَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَیْهِ یَا إِبْرَاهِیمُ أَ فَهُوَ أَحَبُّ إِلَیْکَ أَوْ نَفْسُکَ قَالَ بَلْ هُوَ أَحَبُّ إِلَیَّ مِنْ نَفْسِی قَالَ فَوَلَدُهُ أَحَبُّ إِلَیْکَ أَوْ وَلَدُکَ قَالَ بَلْ وَلَدُهُ قَالَ فَذَبْحُ وَلَدِهِ ظُلْماً عَلَى أَعْدَائِهِ أَوجَعُ لِقَلْبِکَ أَوْ ذَبْحُ وَلَدِکَ بِیَدِکَ فِی طَاعَتِی قَالَ یَا رَبِّ بَلْ ذَبْحُهُ عَلَى أَیْدِی أَعْدَائِهِ أَوْجَعُ لِقَلْبِی قَالَ یَا إِبْرَاهِیمُ فَإِنَّ طَائِفَهً تَزْعُمُ أَنَّهَا مِنْ أُمَّهِ مُحَمَّدٍ صلی الله علیه و آله سَتَقْتُلُ الْحُسَیْنَ علیه السلام ابْنَهُ مِنْ بَعْدِهِ ظُلْماً وَ عُدْوَاناً کَمَا یُذْبَحُ الْکَبْشُ فَیَسْتَوْجِبُونَ بِذَلِکَ سَخَطِی فَجَزِعَ إِبْرَاهِیمُ علیه السلام لِذَلِکَ وَ تَوَجَّعَ قَلْبُهُ وَ أَقْبَلَ یَبْکِی فَأَوْحَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَیْهِ یَا إِبْرَاهِیمُ قَدْ فَدَیْتُ جَزَعَکَ عَلَى ابْنِکَ إِسْمَاعِیلَ لَوْ ذَبَحْتَهُ بِیَدِکَ بِجَزَعِکَ عَلَى الْحُسَیْنِ علیه السلام وَ قَتْلِهِ وَ أَوْجَبْتُ لَکَ أَرْفَعَ دَرَجَاتِ أَهْلِ الثَّوَابِ عَلَى الْمَصَائِبِ فَذَلِکَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَ‏ وَ فَدَیْناهُ بِذِبْحٍ عَظِیمٍ.»[۲]

 



[۱]. صافات  ۱۰۷ .

[۲]. عیون أخبار الرضا علیه السلام ؛ ج‏۱ ؛ ص۲۰۹٫

سید علی موسوی

در نقل مطالب دیگران امانت دار خوبی هستیم . ولی بیشتر سعیمون بر تولید مطالب جدیده که خدارو شکر تا حالا موفق هم بودیم. لطفا نقد کنید 🙂 یا علی

More Posts - Website

Follow Me:
TwitterFacebookGoogle Plus



برچسب: , ,
| بدون دیدگاه

عقل
عرفانبازگشت به بالاي سايت             وحی پرينت صفحه




رضوا | اخبار | درباره رضوا | تماس با رضوا | رضوا در فيس بوك | رضوا در گوگل پلاس آخرين بروزرساني سايت   جمعه, ۱ خرداد ۱۳۹۴



Powered By Wordpress - Designer: RezaOnline.net
بهینه سازی سایت : سئو