رضوا

عرفان


رضوارضوا
وحیمدیریت
عقلدرباره ما
عشقتماس با ما


فلسفه



عرفان
سخن روز : 


موضوعات: گشت و گذار, نقد فيلم
نوشته شده در شنبه, ۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ | نویسنده دکتر حسن اردشيري لاجيمي

اجتهاد رسانه ایی به روایت فیلم«مادر لُر»

بسم الله الرحمن الرحیم

اجتهاد رسانه ایی به روایت فیلم«مادر لُر»

ره آورد رسانه و بخصوص رسانۀ تصویری عصر ما، تفسیر به رأی و تأویل معارفی است که حاصل پژوهش های فراوان در کتاب الهی و سیرۀ معصومین علیهم السلام و تلاش شبانه روزی محققان حوزۀ علوم اسلامی می باشد. و متأسفانه این روند هر روز سرعت بیشتری پیدا می کند.

البته امروزه این امور در سایۀ عنوان قابل تأمل «اجتهاد رسانه ای» محقق می گردد. که چه تعرض هایی را به حریم ها و حوزه های مختلف معارفی در پی نداشته است!؟

یکی از این اجتهادات از نوع رسانه ایی، روایت دلخواهی؟!! از برخی معارف اسلامی در «فیلم داستانی مادر لُر» می باشد. که از رسانه ملی در اواخر فروردین ماه پخش گردید.

در این فیلم که از آثار آقای جهانگیر الماسی است، اجتهادات و برداشت هایی، چه در فیلم نامه و چه در صورت تصویر، ارائه شد که جای بسی تأمل را داشته که به مقتضای این مقال به دو مورد از آنها پرداخته می شود.

۱)در یکی از مقاطع فیلم از فرد دورگرد روستایی محل وقوع داستان فیلم، سؤال اعتراضی گونه ای می شود که شما چرا این انگشترها را فقط در انگشتان دست چپ قرار دادی، در حالی که معمولا انگشترها را در دست راست می گذارند. او در جواب می گوید: دست راست، همان شرافت راست بودن، برایش بس است.؟!!!

سؤال اینجاست، که وقتی سنت و سیرۀ معصومین علیهم السلام این بوده است که انگشترها را در دست راست قرار می دادند(مگر مواردی بسیار نادر که در دست چپ قرار می دادند.) چرا باید بدین گونه و با این تفسیر به رأی و تأویل روش و سنت جدیدی را آفرید.

در حال که روایت شده است که حضرت امیرالمؤمنین علی علیه السلام فرمودند که؛ حضرت رسول الله صلی الله علیه و آله انگشتر را در دست راست می کردند و این علامتی برای شیعیان بود که با این علامت آنها را می شناسند.[۱]

و یا از حضرت امام صادق(ع) منقول است که از سنّت پیغمبران است که انگشتر را در دست راست می کردند.[۲]

و همچنین صاحب مکارم الاخلاق روایت نموده است که رسول خدا همواره تا زمان رحلت انگشتر را در دست راستش قرار می دادند.[۳]

شاید امر انگشتر در دست راست و یا چپ گذاردن، خیلی با اهمیت جِلوه نکند، ولی آنچه که مهم است این بوده، که معمولاً این گونه برخوردها از همین مسائل ظاهراً کوچک ، اما از شعائر اسلامی و شیعی شروع و به جاهای دیگر ختم می گردد، که البته در همین فیلم نیز این گونه بوده است…

۲)مهم تر از آن، تیتراژ پایانی فیلم است، که هر فردی که در این فیلم نقش اصلی را داشت، با مقداری حرکت در مسیر جاده که نماد سیر و سلوک انسان در مسیر تقوا و تعالی است، به تناسب رشد و تعالی اش در نقطه ایی فرضی که احتمالاً نماد مقام معنوی و متعالی آن شخصیت در فیلم است، می ایستاد.

در این تیتراژ، دیده شد، که سید روحانی محل، با آنکه نقش محوری در امر دینی و اجتماعی روستا را داشت ، در نقطه ایی ایستاده و خانمی که نقش زن جوانی که احتمالاً نقش اول زن (زوج محوری فیلم) را، که در مرتبۀ مادر لُر آینده و در خانۀ بهداشت روستا مشغول به کار است، با سرعت از کنار آنهایی که به تناسب مقامشان ایستاده بودند و از جمله آن روحانی که نقش هدایتی روستا را دارد، گذشته و از آنها در مسیر تعالی سبقت می گیرد.

تعجب فراوان آن وقتی است که روحانی محل، تقریباً به امور دینی و اجتماعی روستا می پردازد، ولی آن کس که علم غیب دارد و از ضمایر و پیدا و پنهان مجادلات روستا خبر می دهد، همان دوره گرد آوارۀ روستایی است؟!!!

سخن در این است که تا چه حد، باید به سیرۀ خطرناک روحانیت ستیزی و هدم شعادر دینی در این روایت های اجتهادی سینماگران و رسانه های تصویری و … توجه نکرده و حتی موقعیت هایی را برای رفتارهای خطرناک آنها نیز ایجاد نمود.

فیلمی که قرار بود، تا مقام یک مادر لُر را بعنوان مقام ارزشی به تصویر کشاند، با زیر سؤال بردن مسائلی بسیار با اهمیت تر، علامت سؤالی را در برابر اصطلاح اجتهاد رسانه ایی بر چندمین بار نهاد تا که شاید، نهادهای دینی و فرهنگی توجه بیشتری به امر رسانه و بخصوص رسانه های تصویری بنمایند.



۱-علامه مجلسی، حلیه المتقین،تصحیح علامه شعرانی،چ اسلامیه، ط رحلی، ص ۱۰، ۱۳۸۸ هجری

۲-همان،ص۱۰

۳-رضی الدین الحسن بن الفضل طبری،مکارم الاخلاق،ترجمه میرباقری،نشر فراهانی،ج۱،ص۷۲



برچسب: , , ,
| بدون دیدگاه

عقل
عرفانبازگشت به بالاي سايت             وحی پرينت صفحه




رضوا | اخبار | درباره رضوا | تماس با رضوا | رضوا در فيس بوك | رضوا در گوگل پلاس آخرين بروزرساني سايت   جمعه, ۱ خرداد ۱۳۹۴



Powered By Wordpress - Designer: RezaOnline.net
بهینه سازی سایت : سئو