رضوا

عرفان


رضوارضوا
وحیمدیریت
عقلدرباره ما
عشقتماس با ما


فلسفه



عرفان
سخن روز : 


موضوعات: عـرفـان و اخـلاق
نوشته شده در چهارشنبه, ۱۶ آذر ۱۳۹۰ | نویسنده دکتر حسن اردشيري لاجيمي

شمع آل محمد(ص)[۱۰]

بسم الله الرحمن الرحیم

سلوک عاشورایی

 

قسمت اول(توکل)

توکل از اعلی مقامات یقین و اشرف احوال مقربین است. خداوند حق مبین فرموده است:«ان الله یحب المتکولین» پس متوکل را دوست و حبیب خودش قرار داده و محبت خودش را بر او القاء نموده است. خداوند عز و جلّ فرمود:« و علی الله فلیتوکل المتوکلون»، پس خداوند متوکلین را به سوی خویش بالا برد.

«و من یتوکل علی الله فهو حسبه»[۱] یعنی هر کسی که بر خداوند توکل نماید،خداوند از ما سوایش بر او کافی است. پس کسی که خداوند تعالی برایش کافی است، او نیز شافی اش است و باعث عافیتش است و البته از آنچه هم که به او داده است سؤال نمی کند.

از ابومحمد سهل(ره) نقل شده است که در مقامات، عزیزتر از توکل نمی باشد. و فقط انبیاء به حقیقت آن رسیدند و بقیه از آنها صدیقون و شهداءاند، پس چیزی از توکل به کسی تعلق گرفته باشد، او صدیق و یا شهید است. و از بعض از علماء ابدال یعنی ابو محمد سهل نقل شده است که: العلم کلّه باب من التعبّد و التعبّد کلّه باب من الورع، و الورع کلّه باب من الزهد و الزهد کلّه باب من التوکّل. فرمودند:  پس برای توکل حدی و نهایتی نیست و غایتی نیست که منتهی به آن شود. [۲]

در سپیده دم روز عاشورا امام حسین(ع) وقتی با اصحابش نماز صبح را بجای آورد، دست دعا به سوی آسمان بلند نموده، فرمودند:

«اللَّهُمَّ اَنتَ ثِقَتی فِی کُلِّ کَربٍ وَ رَجَائِی فِی کُلِّ شِدَّهٍ وَ اَنتَ لِی فِی کُلِّ اَمرٍ نَزَلَ بِی ثِقَهٌ وَ عُدَّهٌ»[۳]

خداوندا! تو پناه منی در مشکلها و امید منی در سختیها و ملجأ و یارم هستی در آنچه که بر من نازل شود.

وقتی مقداری در حالات و خطبه های امام حسین(ع) در روز عاشورا دقت می نمائیم و بیانات نورانی اش را بررسی می کنیم می بینیم که آن حضرت در برابر ظلم ها و سختی های کوفیان، توکل خویش را با این آیه شریفه ابراز می دارند که: «اِنِّی تَوَکَّلتُ عَلَی اللهِ رَبِّی وَ رَبِّکُم مَا مِن دَابَّهٍ اِلاّ هُو اخِذٌ بِناصِیَتِها اِنَّ رَبِّی عَلَی صِراطٍ مُستَقِیمٍ»[۴]

من بر خدا که پروردگار خودم و پروردگار شماست، توکل کرده ام، هیچ جنبنده ای نیست مگر اینکه بر آن تسلط کامل دارد، همانا پروردگارم بر صراط مستقیم است.

این روش و منش امام (ع) تا آخرین لحظات از حیات طیبه و نورانی آن حضرت متجلی بوده و تحمل سختی و دردهای آن روز عظیم را برایش آسان می نمود. آری در همان حالی که زخمی گران بر تن داشت و از ضربت شمشیرها و نیزه ها و تیرها بر زمین افتاد بود، سر به سوی آسمان برداشت و در زمزمه های عاشقانه اش با دوست، از توکل می گوید: «وَ اَستَعِینُ بِکَ ضَعِیفاً وَ اَتَوَکَّلُ عَلَیکَ.»

بدین گون آن امام(ع) به بشریت آموخت که توکل یگانه رمز تعالی اهل سلوک است که در سایۀ آن از هیچ مشکلی نهراسند و قدم در وادی سلوک حق گذارده و بر صراطی که اهل بیت علیهم السلام معرف آن بودند، طی طریق نمایند تا که شاید در سایه توجهات آن نفوس مقدسه به سرمنزل مقصود برسند.


۱-سوره طلاق،آیه ۳

۲-مکی، ابوطالب، قوت القلوب، ج۲، ص ۳

۳-قصه کربلا،ص۲۵۶

۴-سوره هود،آیه۵۶



برچسب: , , ,
| بدون دیدگاه

عقل
عرفانبازگشت به بالاي سايت             وحی پرينت صفحه




رضوا | اخبار | درباره رضوا | تماس با رضوا | رضوا در فيس بوك | رضوا در گوگل پلاس آخرين بروزرساني سايت   جمعه, ۱ خرداد ۱۳۹۴



Powered By Wordpress - Designer: RezaOnline.net
بهینه سازی سایت : سئو